Systematyczna pielęgnacja naszego berneńczyka jest dla jego wyglądu i dobrego stanu zdrowia niezbędna. Początkowo nasz szczeniaczek, którego sierść jest miękka i krótka nie wymaga tylu zabiegów, co dorosły pies. Aby jednak dorosły berneński pies pasterski poddawał się częstej, odpowiedniej pielęgnacji trzeba go do tego przyzwyczaić już od młodości. Postarajmy się wiec o szczotkę z krótkim, twardym włosem z naturalnej szczeciny (szczotki z tworzyw sztucznych są zazwyczaj zbyt twarde), grzebień z ząbkami o szerokich odstępach i nożyczki. Grzebień do czesania nie może ranić skóry zwierzęcia (najlepiej, aby na końcach ząbków były zakończenia w postaci małych kuleczek).

Natomiast nożyczki powinny mieć jedno ostrze zaokrąglone, by nie skaleczyć psa, gdy się poruszy. W wieku 4 - 5 miesięcy nasz berneńczyk dostaje już pełną "futrzaną" szatę: długi, lśniący lekko falisty włos. Niedobrze jest, jeśli włos się kędzierzawi i zwija w loki. Ujemną stroną nowej szaty jest wsiąkająca w dżdżyste dni woda, która nie ma pełnej możliwości odpływu. W pełni owłosiony berneńczyk wymaga czesania dwa razy w tygodniu. Wyjątkowo bardzo silnie owłosione lub zmieniające szatę psy szczotkujemy codziennie (psy wiosną jesienią oraz suczki od 6 - 8 tygodni przed cieczką).


Sposób szczotkowania też nie jest obojętny. Najpierw szczotkujemy sierść dwukrotnie do kierunku układania się włosów, dzięki czemu wszystkie luźne włosy znajdą się w górnej części psa. Zostaną one następnie zebrane grzebieniem. Zwracać trzeba dużą uwagę na uszy naszego pupila. Tutaj, bowiem filcują się włosy szczególnie intensywnie. Jeśli już zdarzy się nam znaleźć skołtunione włosy w ruch musza pójść nożyczki. Uszy berneńczyka należy również pielęgnować przemywając małżowinę wacikiem zamoczonym w łagodnym środku dezynfekującym (np.: Novoscabin lub spirytus salicylowy).

Berneński pies pasterski nie wymaga częstych kąpieli. Podczas takiego 'mycia' włosy tracą naturalną warstwę tłuszczową i przepuszczają chłód i wilgoć. Jeśli jednak kąpiel będzie konieczna, np. po "wyperfumowaniu" się psa to stosujmy do niej specjalne szampony. Tu polecamy szampony niemieckiej firmy "BAYERN". Kąpiąc psa lub spryskując natryskiem uważajmy, aby woda nie dostała się do uszu. Po zmyciu szamponowej piany i dobrym wypłukaniu należy psa dokładnie wytrzeć i pozostawić na 2-3 godziny w ciepłym pomieszczeniu bez przeciągów (w ciepłe dni można dać mu się wybiegać). W tym czasie powinno się go dobrze wyszczotkować i wyczesać. Tu trzeba wspomnieć, że jest różnica pomiędzy 'myciem' psa a kąpielą.

Naszemu pupilowi nigdy nie zaszkodzi nawet częsta kąpiel w warunkach naturalnych. Trzeba tylko pamiętać, żeby pies się dobrze wysuszył bo mogą porobić się odparzenia. Niepozwalanie berneńczykowi na spanie i leżenie na bardzo miękkich posłaniach to też zabieg pielęgnacyjny skóry. Miękkie posłanie powoduje, bowiem, że skóra staje się zbyt delikatna, pies robi się coraz wrażliwszy na zimno a okres linienia wyraźnie się przedłuża. Berneńczyk nasz, nie lubi również zbyt chłodnych i zbyt ciepłych pomieszczeń, które powodują podobne jak wyżej ujemne skutki.

Doskonałym nie drogim i bezpiecznym preparatem na sierść i skórę (szczególnie w okresie linienia) jest BIOTIDERM. Preparat ten jest w proszku i dosypuje się go do karmy. Bardzo dobry z tym że droższy jest preparat GAMOLEN - jest to preparat w tabletkach.

Ewa Janicka
hodowla Appalachian
www.malamuty.pl

Prawidłowa sierść airedale terriera składa się z gęstej, twardej, drucianej okrywy i krótszego, miękkiego podszerstka. Dlatego zaliczany jest do psów szorstkowłosych. Psy o takim rodzaju sierści nie linieją, lecz ich szata wymaga specjalnej pielęgnacji, którą może wykonać właściciel lub specjalista w salonie kosmetycznym dla psów. Nie pielęgnowana sierść wyrasta zwykle na ok. 10 cm i z biegiem czasu wyciera się miejscami tworząc kępy starego, matowego owłosienia. W miejscach, gdzie włosy wypadły wcześniej, narastają nowe, lśniące włosy doskonałej jakości i barwie. Taki airedale źle wygląda i przypomina raczej zaniedbanego, psa. Dlatego ważna jest prawidłowa pielęgnacja szaty. Szczenięta airedale rodzą się czarne z niewielką ilością brązowych lub rudych podpalań i przypominają raczej manchester teriera lub jamnika. W miarę wzrostu szczenięcia, czerń stopniowo zanika. Taka zmiana od czarnego z rudym podpalaniem do rudego z czaprakiem kończy się z reguły do roku i towarzyszy jej zabieg trymowania, czyli skubania, który przyspiesza proces przemiany koloru i jakości sierści.

 Dobry trimming jest sztuką, dodaje uroku głowie, podkreśla kątowanie kończyn, skraca optycznie korpus psa. Szczególnie ważne jest właściwe trymowanie w przypadku psa biorącego udział w wystawach. Bardzo zarośnięty airedale , na tle pięknie podszykowanych konkurentów, nie ma większych szans na wystawie, a sędzia ma prawo obniżyć jego ocenę. Pierwszy zabieg trymowania wykonuje się w 3 miesiącu życia psa i powtarza co kwartał. W przypadku psów wystawowych trymowanie powtarza się z większą częstotliwością , trymując psa partiami i w ściśle określony sposób.

Do trymowania (skubania) służą nożyki trymerskie. Najważniejszą ich cechą są tępe przestrzenie między ząbkami, aby nie ucinały włosów. Chwytamy kciukiem małe kępki włosów, dociskając je jednocześnie do metalowej części nożyka trymerskiego i następnie ruchem zdecydowanym, zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów pociągamy „raz przy razie”. Należy pamiętać o przytrzymywaniu lewą ręką skóry psa tak , by zabieg był jak najmniej bolesny. Nigdy nie trymujemy „pod włos”. Pierwszy raz trymujemy całe ciało psa, oszczędzając tylko brodę i wąsy. Następnym razem skubiemy psa opuszczając brodę, wąsy, brwi i łapy. Używając nożyka trymerskiego o szerzej rozstawionych ząbkach, jak najczęściej wyczesujemy podszerstek, który szczególnie po okresie zimowym jest gesty, matowy i psuje efekt. Do skubania psa również możemy użyć gumowej rękawiczki, która ułatwi nam wykonanie tego zabiegu.

Innymi narzędziami potrzebnymi do pielęgnacji sierści airedale teriera jest grzebień metalowy, szczotka z naturalnego włosia (przeczesujemy nimi grzbiet psa w celu rozplątania włosów i rozprowadzenia naturalnego tłuszczu po sierści), szczotka o metalowych ząbkach (do delikatnego rozczesywania łap), nożyczki fryzjerskie (do wycinania włosów między palcami) i nożyczki – degażówki (do cieniowania włosów o różnej długości). Aby szata naszego airedale teriera była zawsze szorstka, lśniąca i o pięknej barwie nie należy jej strzyc maszynką lub nożyczkami. Strzyżenie powoduje wyrównanie szaty okrywowej z podszerstkiem, a co za tym idzie jej zmatowienie i utratę jakości i koloru.

Do kąpieli ( 2 razy w roku) używamy szamponu i odżywki dla psów szorstkowłosych, a uszy zabezpieczamy watą przed zalaniem. Uszy czyścimy 2 razy w miesiącu, używając do tego celu preparatu do czyszczenia uszu, a przy okazji palcami lub pincetą wyskubujemy włosy z kanału słuchowego, by polepszyć jego wentylację. Pamiętajmy o skracaniu pazurów. Służą do tego specjalne cążki. Przy wykonywaniu tej czynności bądźmy bardzo ostrożni. Zbyt znaczne skrócenie pazura grozi jego długotrwałym krwawieniem.

W tym artykule postaram się przedstawić sposób pielęgnacji psów tej wspaniałej rasy. Artykuł dla ułatwienia został pocięty na fragmenty, co mam nadzieje ułatwi przyswojenie zasad groomingu Silków. We wstępie należy wspomnieć, iż szata Silków podobnie jak Yorków ma strukturę włosów i nie zawiera podszerstka, przez co jest bardziej podatna zarówno na zabrudzenia jak i uszkodzenia.

Kąpiel

1 Ten zabieg musi być przeprowadzany mniej więcej, co 7 do 14 dni w zależności od stopnia zabrudzenia włosów. (Choć część hodowców kapie psiaki raz na miesiąc, osobiście spróbowałam niestety po 2 tygodniach włos był brzydki i porostu śmierdział).

Oto zdjęcie Piccola przed kąpielą.


2 Należy używać kosmetyków tylko i wyłącznie dla psów długowłosych. Najpierw należy psa zmoczyć letnią wodą Następnie nałożyć szampon ( firm np. Ehaso, Summerwinds lub Jean Pier Hery). Po wmasowaniu należy szampon dokładnie spłukać.

3 Następnie nakładamy odżywkę jednej z wcześniej wymienionych firm, pozostawiamy ją na włosach od 2 do 5 minut, aby odżywka się wchłonęła. Następnie spłukujemy.

4 Psiaka owijamy w ręcznik, aby wysechł NIEWOLNO WYCIERAĆ WŁOSÓW ENERGICZNYMI RYCHAMI ABY ICH NIE ZNISZCZYĆ.

5 Na lekko osuszony ręcznikiem włos nakładamy olejek lub odzywkę bez spłukiwania, ten zabieg sprawia, iż włos jest mniej podatny na łamanie i staje się bardziej jedwabisty. Zawsze należy się pytać czy dany olejek nie zażółci włosów. PAMIĘTAJMY, ABY NIE NATŁUSZCZAĆ WŁOSÓW PRZED WYSTAWĄ PONIEWAŻ WŁOS BĘDZIE ZBYT CIĘŻKI.


Rozczesywanie

6 Wilgotny włos rozczesujemy najpierw szczotką z drucianymi kolcami(bardzo ładnie rozczesuje mniejsze kołtuny oraz splątany włos), następnie szerokim grzebieniem i na końcu grzebieniem gęstym
(gesty grzebień doskonale wyczesuje najmniejsze kołtuny oraz splątany włos, którego normalnie nie wyczeszemy szczotką czy grzebieniem o szerokim rozstawie zębów, doskonale nadaje się również do rozczesania okolic pyska).

Suszenie

7 Do suszenia psa używamy suszarki, w której mamy możliwość regulacji temperatury lub możemy psu pozwolić aby wysechł w sposób naturalny. Przy suszeniu suszarką pamiętajmy o temperaturze zbyt gorące powietrze może poparzyć psiaka. Osobiście polecam suszenie suszarką tylko i wyłącznie przed wystawą. Na co dzień radziłabym, aby psiak sam mógł normalnie wyschnąć, ponieważ nawet letnie powietrze z suszarki wysusza włos, przez co jest on bardziej łamliwy. Przed wystawą zalecam aby podczas suszenia suszarką jednocześnie psa szczotkować grzebieniem o średnim lub gęstym rozstawie zębów( włos jest wtedy ładny i lejący). Psa suszymy zawsze zgodnie z naturalnym kierunkiem układania się włosów.

Pomiędzy kąpielami

Do rozczesywania włosów pomiędzy kąpielami należy używać sprayów, które to ułatwiają( mają też często te działanie ze zapobiegają elektryzowaniu się włosów), ewentualnie można używać wody. Nigdy nie należy czesać psa na sucho.




Zabiegi dodatkowe dla psiaków wystawowych


Wiązanie kitek

Przypuszczam ze może wzbudzić taki psiak uśmiech na twarzach przechodniów, ale jest to bardzo pomocne. Wbrew pozorom nie jest to zabieg jakiś strasznie ciężki do przeprowadzenia. Potrzebne są do tego celu frotki o średniej grubości ok. 6 sztuk. Wiążemy je 3 po jednej stronie psa i 3 po drugiej stronie. Na zdjęciu widać wyraźnie jak psiak wygląda z takimi kitkami. Aby zrobić kitkę należy oddzielić część włosów przy pomocy grzebienia tak, aby złapać ok. 1/3 włosów z jednej ze stron. Odpowiednio rozczesać i zawiązać fotkę w ten sposób, aby nie przeszkadzała psu i nie ciągnęła włosów, po prostu nie wiążmy jej zbyt ciasno! Zabieg ten najlepiej przeprowadzić po kąpieli, gdy psiak już wyschnie całkowicie. Dodatkowo końcówki kitek można natłuścić, ale z umiarem.